Oaks

Quercus robur

Dęby to głównie drzewa długowieczne o potężnych rozmiarach i malowniczej koronie. Znanych jest około 600 gatunków, z których tylko 3 rosną dziko w warunkach Polski. Charakteryzuje je duża zmienność liści które mogą być sezonowe lub zimozielone, całobrzegie, piłkowane, ząbkowane lub głęboko klapowane. Na terenie Arboretum rośnie kilkanaście starych egzemplarzy dęba szypułkowego (Quercus robur). Są to dęby których wiek można określić na 150-200 lat. Do ogrodu wprowadzono wiele interesujących i rzadko spotykanych gatunków i odmian, które w tych trudnych warunkach klimatycznych mogą rosnąć.

Obecnie w kolekcji jest 20 odmian głównie pochodzących od Quercus robur (dąb szypułkowy), ale nie tylko. Interesującym gatunkiem, niezwykle rzadko spotykanym w parkach jest dąb frędzelkowy (Q. cerris) o charakterystycznych owłosionych pączkach otoczonych długimi frędzelkowatymi przylistkami. Dąb ten pomimo, że wymaga cieplejszych stanowisk, w Orlu bardzo dobrze rośnie i nie jest uszkadzany przez niskie temperatury zimą. W kolekcji posadzono także dąb błotny (Quercus palustris) którego liście pięknie przebarwiają się w okresie jesiennym. Są to drzewa o wysokości około 25 m, które często spotykane są w parkach. Podobnym w kształcie liścia do dębu błotnego i również pięknie przebarwiającym się jest dąb czerwony (Quercus rubra). Interesującą, ale niezwykle rzadko spotykaną odmianą tego gatunku jest Q. rubra "Aurea" o dużych złocistożółtych liściach.

Spośród wielu dębów można wyróżnić odmiany otrzymane w pracach hodowlanych, a wywodzące się od dębu szypułkowego (Q. robur). Jednymi z bardzo rzadko spotykanych w uprawie odmian są Q. robur "Pendula" o pędach zwisających lub inna o liściach purpurowoczerwonych Q. r. "Atropurpurea". Liście mogą być również żółte jak u odmiany Concordia lub biało pstre - "Castle Howard", "Fürst Schwarzenberg", biało obrzeżone - "Argenteomarginata", czy biało i żółto upstrzone jak u odmiany Jan Zamoyski. Głęboko powcinanymi liśćmi charakteryzują się dęby odmiany Pectinata, a grzebieniasto poskręcanymi, rzadko spotykane "Cristata" i "Facrist".

Dęby szypułkowe to nie tylko potężne drzewa, gdyż wyróżnia się odmiany które charakteryzuje powolny wzrost i zwarty, prawie kulisty pokrój, np. "Compacta" lub kolumnowy - "Menhir". Interesującą odmianą jest dąb szypułkowy odm. Salfast o pokroju kolumnowym i całobrzegich liściach, które bardziej przypominają wierzbę niż dąb. Jest to odmiana którą rzadko można spotykać nawet w kolekcjach ogrodów dendrologicznych.